"Nie kocham,
nie czuję
z żelaza jestem i będę"

Przypomniały mi się czasy przeprowadzki, nowe miejsce, początek gimnazjum.

Rodzice, odrzucenie, stara miłość.

Nowe miejsce, niepewność.

Siedziałam zwykle skulona przy łóżku i się kiwałam.

Albo spałam, ale jak zasypiałam to po godzinie czy trzech znowu się budziłam, przez koszmary.

I znowu się kiwałam.

Robiłam zadania, w szkole nuciłam fragment piosenki braci "udawaj wciąż, lubić się daj...", uśmiechałam się.

Wracałam do domu, rodzice robili awantury.

Płakałam, kiwając się, powtarzając "Nie kocham, nie czuję, z żelaza jestem i będę".

Żałosne. Słowa powtarzane w kółko robiły się prawdą. Powoli wypierałam wspomnienia.

"jak umrę, nikt nie zauważy"

bo to prawda.

Ale ktoś zauważył.

Uderzył w twarz, jak pijanemu kubeł z wodą.

Codziennie łamał każdą barierę

strach przed dotykiem

dawał mi cele na kolejny dzień

obiecywałam

w końcu miałam kogoś, komu zależało, żebym żyła

spełniałam zadania

jakbym uczyła się chodzić o lasce

coraz pewniej i pewniej żyłam

był pierwszym, od którego dostałam całusa

pomyślałam: "świat nie może być taki zły skoro istnieją takie osoby"

ciężko było i nadal jest

czasami tylko tamta obietnica trzyma mnie w pionie

bez względu na wszystko

nie pozwolę, by ktoś zachwiał moje filary

zaatakuję, zawalczę, każdego kto mi zagrozi.

Tak to teraz czytam i zastanawiam się czy nie mam podwójnej osobowości.

Ale serio.

A może to przez temperaturę?

W każdym razie znikam najbliższej niedzieli. Jak w ciągu tygodnia się nie pojawię z powrotem, to postawcie na mnie krzyżyk.

I znicz przy okazji.