Wiem, widzialam, czulam...

Dziś poszłam do małego parku, odpocząć po szkolnych torturach śmiechu, myślałam, że go nie spotkam, myliłam się...

Diabeł siedział na ławce. Zjawa w czarnym garniturze i białej koszuli. Spokojnie mi się przyglądał. Nogi same mnie do niego niosły, jakby nie moje.

- Może pójdziemy na huśtawki?

- Nie, bo spadniesz, kochana

Siadłam koło niego i mimo słońca było mi zimno. Zawsze tak było, zawsze gdy był blisko robiło się zimno.

- Spójrz na swój nadgarstek- podwinęłam rękaw.

- Blizny, jak zawsze. Chyba nie sądzisz...

- Nie sądzę, od tego Bóg. Ja wiem, to się zbliża.

- Nie chce drugi raz, nie kiedy się podniosłam, poczekam, On mnie dostrzeże, ja w to wierzę- jęknęłam

- Nie dasz rady, jesteś dla niego kolejną wariatką, jak dla Filipa, skończy się gorzej, spójrz na swoje ręce powyżej nadgarstków- zdjęłam bluzę i spojrzałam.

Drobne czerwone kropki krwi, prawie nie widoczne.

- Wiem, sypię się. Już niedługo.

- Nie pokazuj nikomu, wytrzymaj trochę. To depcze Ci po piętach, bóle brzucha i te głowy, o których nikomu nie mówisz. To osłabienie i zawroty głowy. Pęcherzyk to tylko przypadek

- Wiem. Boję się.

- Czego, śmierci?

- Nie, tego, że się mylisz i będę żyć w bólu. Znowu- przytuliłam się do niego.

- Jutro będzie ten dzień. Zamilkniesz.

- Nie, moi przyjaciele będą się obwiniać, że się obraziłam. Nie jutro, prosze.

- Ewentualnie pojutrze. Wiesz, że to musi być, taka cena.

- Ale mój brat... pewnie będzie się martwił.

- On nie zauważy, widziałaś to.

- Pewnie masz racje, brata obchodzę trochę, Jego wcale, filip zapomniał, siostry mają siebie nawzajem. 

- Powinnaś się poddać.

- Zapomniałeś, że poddałam się w piątek, w czerwcu w 2011 roku? Że wtedy umarłam, jako dziecko?

- Ale wstałaś jako Samanta, umarła żyjąca i żywa umierająca- zaśmiał się, tak strasznie.

- Karolina, królowa walcząca, o nosie czarownicy, uszach kujona, włosach topielca, krzyku banshee i czole z marsa- mruknęłam uśmiechając się.

- Idę już, przyjdę we śnie dziś lub jutro.

- Jak zsyłasz sen to żebym w nim nie była mordowana- powiedziałam, ale już zniknął. Posiedziałam jeszcze trochę na ławce, Jasiu poddaje się, pomyślałam nim zadzwoniłam do taty, żeby mnie odebrał.